Κι ο Θάνατος δεν θα ‘χει Εξουσία – Ντύλαν Τόμας

Το ποίημα Κι ο Θάνατος δεν θα ‘χει Εξουσία γράφτηκε από τον Ντύλαν Τόμας το 1933, δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην επιθεώρηση τέχνης New English Weekly, και περιελήφθηκε στον δεύτερο τόμο με έργα του, υπό τον τίτλο 25 Ποιήματα (Twenty-Five Poems), που εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο J. M. Dent & Sons Ltd το 1936.

Ο Ντύλαν Τόμας (27 Οκτωβρίου 1914 – 9 Νοεμβρίου 1953) είναι ο σημαντικότερος Ουαλός ποιητής, και ένας από τους μεγαλύτερους οικουμενικούς ποιητές του 20ου αιώνα. Το έργο του βρήκε απέναντι ένα μεγάλο μέρος της δυσκοίλιας κριτικής, αλλά αγαπήθηκε από την συντριπτική πλειοψηφία των αναγνωστών της ποίησης, οι οποίοι δεν αντιμετωπίζουν κοιλιακά προβλήματα.

Το ποίημα που παρουσιάζεται εδώ, έχει πίσω του μια ενδιαφέρουσα ιστορία: γράφτηκε κατόπιν προτροπής του μπακάλη φίλου του και ερασιτέχνη ποιητή Bert Trick, να δημιουργήσουν ο καθένας τους ένα ποιητικό έργο με θέμα την αθανασία. Και πράγματι, ο Ντύλαν Τόμας ανταποκρίθηκε, γράφοντας ένα από τα ποιήματα που θα τον οδηγούσε στην ποιητική αθανασία.

Ο Ντύλαν Τόμας είναι γεγονός πως εκτός από την ποίηση είχε αφιερώσει την σύντομη ζωή του και στο αλκοόλ. Έχοντας πιεί σε ουίσκι τον Ατλαντικό, από την γενέτειρά του Σουόνσι (Swansea) μέχρι τις απέναντι Καναδικές ακτές της Νέας Σκωτίας (Nova Scotia), βρήκε τον θάνατο από οξεία αλκοολική εγκεφαλοπάθεια, σύμφωνα με την επίσημη αιτιολογία.

Ωστόσο νεότερες έρευνες υποστηρίζουν βάσιμα, πως ο μεγάλος ποιητής, πήρε τον δρόμο για να συναντήσει τον δημιουργό του Ατλαντικού και του αλκοόλ, ως θύμα λανθασμένης ιατρικής διάγνωσης.

Και ερωτά ο φίλος της ποίησης:

Μα είναι δυνατόν οι Γιατροί να κάνουν λάθη; Οι Επιδημιολόγοι ή οι Φαρμακευτικές Εταιρείες, ή ακόμα και οι Κυβερνήσεις;

Και απαντά ο φίλος και των φίλων της ποίησης, ο Χάρος:

Όχι βέβαια.

Η Ιστορία έχει αποδείξει, πως κάνουν εγκληματικά λάθη.

Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία.
Γυμνοί οι νεκροί στον άνεμο και το γερτό φεγγάρι
Με τον άνθρωπο θα σμίξουν·
Όταν γλυφτούν τα κόκκαλά τους
και τα γλυμμένα κόκκαλα χαθούν,
Θα ‘χουν αστέρια σε αγκώνα και ποδάρι·
Αν και τρελοί, θα συνεφέρουν,
Αν θαλασσόπνιχτοι, θ’ αναδυθούν,
Αν κι εραστές χαμένοι αυτοί, δεν θα χαθεί η αγάπη·
Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία.

Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία.
Κάτω απ’ τις δίνες της θαλάσσης
Χρόνια χωμένοι αυτοί, θάνατο ανεμόδαρτο δεν θα ‘βρουν·
Σε μέγκενη στριμμένοι, με τους τένοντες λυμένους,
Παιδεμένοι σε τροχό, δεν θα τσακίσουν·
Στα χέρια τους η πίστη θ’ ανοίξει
Και μονόκερα στοιχειά θα τους ξεσκίσουν,
Κουρελιασμένοι ολόκληροι, και δεν θα σπάσουν·
Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία.

Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία.
Ας πάψουν πια να σκούζουν στ’ αυτιά τους οι γλάροι
Και στις ακτές τα κύματα να σκάζουν άγρια·
Λουλούδι όπου ξεμύτισε μην ξεμυτίσει πια
Να υψώσει το κεφάλι του στους χτύπους της βροχής.
Αν και τρελοί, αν και νεκροί σαν τ’ άψυχα καρφιά,
Κεφάλια σημαδιών αυτοί, χτυπούν με μαργαρίτες·
Χτυπούν τον ήλιο, όσο που να ξεκαρφωθεί·
Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει πια εξουσία.

Ο ποιητής Ντύλαν Τόμας απαγγέλλει το ποίημα (Από το Dylan Thomas – Reading His Complete Recorded Poetry, Caedmon Records 1963).