Η Φροντίδα του Ζαμιοκούλκα (Zamioculcas zamiifolia)

Με την Φροντίδα του Ζαμιοκούλκα (Zamioculcas zamiifolia), φτάνει η ώρα για το δεύτερο μέρος του αφιερώματος της «Καλλιέργειας» στο θαυμάσιο αυτό φυτό.

Όπου σε αυτό το δεύτερο μέρος οι ακάματοι συντάκτες της -αφού τα εξέτασαν σε βάθος- παρουσιάζουν ζητήματα και θέματα, που ως σκοπό έχουν να κάνουν γνωστό στους φίλους του Ζαμιοκούλκα πως εφαρμόζοντάς τα, θα κάνουν την ζωή του ευκολότερη, είτε αυτός βρίσκεται σε γλάστρα είτε στο έδαφος του κήπου.

Έτσι, και ανάμεσα στα θέματα που διερεύνησαν, δεν διστάζουν να προβάλλουν την σημασία που έχει για την ανάπτυξή του φυτού το περιβάλλον εγκατάστασης και διαβίωσής του, να επιστήσουν την προσοχή σχετικά με τις αναγκαίες εργασίες που πρέπει να γίνουνε για την συντήρησή του, ενώ επιπροσθέτως δεν αμελούν να δώσουν και μια μάλλον ειδυλλιακή εικόνα σχετικά με την προστασία του από τους (ελάχιστους) εχθρούς και τις (ολίγιστες – δηλαδή μία και μόνο) ασθένειες.

Με την ευχή σύντομα να ολοκληρώσουν και την συγγραφή του τρίτου μέρους του αφιερώματος στον Ζαμιοκούλκα, που κατά πάσα πιθανότητα θα αναφέρεται στον πολλαπλασιασμό του, οι εν λόγω ακάματοι συντάκτες παραδίδουνε το τιμόνι ετούτου του άρθρου στον αναγνώστη και κρατούνε για τους ίδιους μονάχα τις ωραιότατες αναμνήσεις από την συγγραφή του.

Η Φροντίδα του Ζαμιοκούλκα (Zamioculcas zamiifolia)

Συμβαίνει με όλα τα φυτά εσωτερικού χώρου – γιατί ο Ζαμιοκούλκας να αποτελεί εξαίρεση; Το περιβάλλον εγκατάστασης πρέπει να πληροί τα ελάχιστα προαπαιτούμενα, ώστε τα φυτά να μπορούν να αναπτυχθούν, επιτελώντας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τον πολυδιάστατο πολλές φορές ρόλο τους.

Από τα στοιχεία του περιβάλλοντος εγκατάστασης, τρία τουλάχιστον εξ αυτών έχουν αποφασιστική συμβολή ως προς την διαμόρφωση ευνοϊκών ή μη συνθηκών για την απρόσκοπτη ανάπτυξη των φυτών:

• Η θερμοκρασία
• Η υγρασία
• Και ο φωτισμός

Για κάθε έναν από αυτούς τους παράγοντες και την επίδρασή τους στον Ζαμιοκούλκα γίνεται λόγος αμέσως πιο κάτω.

Η Φροντίδα του Ζαμιοκούλκα (Zamioculcas zamiifolia)

Ο Ζαμιοκούλκας θάλλει, ευδοκιμεί και μακροημερεύει στις συνήθεις θερμοκρασίες που επικρατούν στους τροπικούς – απ’ όπου και κατάγεται.

Αυτές γενικά κυμαίνονται από 18 μέχρι 32 °C, ωστόσο το άριστο θερμοκρασιακά εύρος ανάπτυξης του φυτού βρίσκεται μεταξύ 18 και 24 °C.

Όσο περισσότερο κατεβαίνουν οι θερμοκρασίες τόσο περισσότερο αυξάνονται τα προβλήματα για τον Ζαμιοκούλκα. Από τους 16 °C και κάτω η ανάπτυξή του επιβραδύνεται, ενώ στους 7 °C σχεδόν παύει εντελώς.

Αλλά υπάρχουν και χειρότερα: κοντά στους 0 °C χάνει ολόκληρο το εναέριο τμήμα του. Βέβαια, εφόσον η θερμοκρασία δεν κατρακυλήσει κάτω και από τους -6 °C, που αποτελεί και το κατώτερο όριο αντοχής του, την επόμενη άνοιξη το ρίζωμα θα επαναβλαστήσει.

Με τις υψηλές θερμοκρασίες, παρατηρείται επιβράδυνση ή και σταμάτημα της ανάπτυξης του φυτού. Κάτι τέτοιο δεν είναι ιδιαιτέρως σοβαρό σε σχέση με την εμφάνισή του, εκτός ίσως από την παρουσία ηλιοεγκαυμάτων.

Τα ηλιοεγκαύματα παρατηρούνται στα φυτά του Ζαμιοκούλκα, λόγω της σύμπτωσης διαφόρων δυσμενών παραγόντων. Μεταξύ άλλων αναφέρονται:

• Τα φυτά του Ζαμιοκούλκα είναι πλήρως εκτεθειμένα στον ήλιο
• Οι θερμοκρασίες αγγίζουν εκείνες του καύσωνα
• Η θρεπτική κατάστασή των δεν είναι η καλύτερη
• Βρίσκονται σε συνθήκες παρατεταμένης ξηρασίας

Το προληπτικό ψέκασμα με ζεόλιθο, δίνει έναν ικανοποιητικό βαθμό προστασίας.

Ηλιοεγκαύματα παρατηρούνται και σε εκείνα τα φυτά που είναι φυτεμένα σε γλάστρες και βρίσκονται σε εσωτερικούς χώρους.

Η Φροντίδα του Ζαμιοκούλκα (Zamioculcas zamiifolia)

Εάν λάβει υπόψιν του ο/η φιλανθής, πως:

• Για την επαγγελματική παραγωγή του Ζαμιοκούλκα, η σχετική υγρασία στα σκιαζόμενα θερμοκήπια κυμαίνεται μεταξύ 50 και 100%
• Η καταγωγή του φυτού εκ των τροπικών, παραπέμπει ενίοτε σε υψηλότατα ποσοστά σχετικής ατμοσφαιρικής υγρασίας
• Οι κατάλληλες τιμές σχετικής υγρασίας για τους κατοικημένους χώρους – σπίτια, γραφεία, κ.λπ. – κυμαίνονται μεταξύ 30 και 50%

Τότε βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα πως μάλλον κατά λάθος ο Ζαμιοκούλκας κοσμεί αυτούς τους χώρους.

Ευτυχώς στην πράξη κάτι τέτοιο δεν είναι αληθές. Σχεδόν πάντοτε, η συνήθης μέση υγρασία ενός κατοικημένου χώρου είναι αρκετή για την απρόσκοπτη ανάπτυξη του φυτού.

Εξάλλου η αύξηση της υγρασίας, όπου και εάν κρίνεται αναγκαίο, είναι εύκολο να επιτευχθεί, με την τροποποίηση του μικροκλίματος γύρω από την γλάστρα, και με μέσα όπως ο υγραντήρας, ή η ταχτική διαβροχή του φυλλώματος, ή ακόμα και με την τοποθέτηση της γλάστρας σε χώρους αυξημένης σχετικής υγρασίας όπως είναι το λουτρό.

Η αυξημένη σχετική υγρασία είναι επωφελής για τον Ζαμιοκούλκα την περίοδο του χειμώνα, διότι μεταξύ άλλων, μπορεί να αναδειχθεί σε αποτρεπτικό παράγοντα προσβολής του από διάφορα παράσιτα.

Η έλλειψη υγρασίας από την άλλη γίνεται έκδηλη, αφού σε μια τέτοια περίπτωση οι κορυφές των φύλλων του καφετιάζουν.

Για τους Ζαμιοκούλκες που έχουν φυτευτεί και εγκατασταθεί καλά στους κήπους, συνήθως δεν χρειάζονται ιδιαίτερη φροντίδα. Εξαίρεση αποτελούν κάποιες φορές οι περίοδοι επικράτησης ακραίων καιρικών φαινομένων (π.χ. όταν πρόκειται για καύσωνα).

Η Φροντίδα του Ζαμιοκούλκα (Zamioculcas zamiifolia)

Ένα εξέχον χαρακτηριστικό του Ζαμιοκούλκα είναι η εκπληκτική προσαρμογή του σε συνθήκες ελάχιστου, πολύ χαμηλής έντασης φωτός. Ευρισκόμενος σε τέτοιες συνθήκες, οπωσδήποτε δεν αναπτύσσεται αλλά, από την άλλη, δεν ζημιώνεται κιόλας στο ελάχιστο.

Μάλιστα σχετικές έρευνες έχουν δείξει την αντοχή του σε χαμηλά επίπεδα εσωτερικού φωτισμού, κυμαινόμενα από 4 µmol·m⁻²·s⁻¹ έως 16µmol·m⁻²·s⁻¹ για χρονικό διάστημα 4 μηνών και επιπροσθέτως δίχως την χορήγηση νερού, όπου από αυτήν την μεταχείριση, η μόνη έκδηλη αλλαγή στο φυτό, είναι η εμφάνιση πολύ βαθέος πράσινου χρώματος στα φύλλα.

Οι ανωτέρω επιδόσεις δικαίως τον αναγορεύουν σε ένα από τα πολυτιμότερα φυτά εσωτερικών και εξωτερικών χώρων – μαζί με την Ασπιδίστρα (Aspidistra elatior) και την Σανσεβιέρια (Sansevieria sp.) –  για την ικανότητά του να αξιοποιεί θέσεις σκιερές και σχεδόν σκοτεινές.

Επίσης αξιοσημείωτη είναι και η συμπεριφορά του Ζαμιοκούλκα σε χώρους δίχως παράθυρα, των οποίων η μόνη πηγή φωτός είναι τεχνητή: το φυτό μεγαλώνει απρόσκοπτα δεχόμενο κανονικής ή υψηλής έντασης φως από διάφορες τεχνητές πηγές, όπως είναι οι λαμπτήρες φθορισμού.

Ως προς το φυσικό φως, ο Ζαμιοκούλκας ευνοείται τοποθετούμενος σε θέσεις έντονου και διάχυτου φωτισμού. Ακόμα, η τοποθέτησή του σε θέσεις όπου αξιοποιεί το άμεσο πρωινό ή απογευματινό φως δεν παρουσιάζει προβλήματα, όμως θα πρέπει να αποφεύγεται η απευθείας εκθεσή του στον μεσημεριάτικο ήλιο, διότι είναι σφόδρα πιθανόν να παρουσιάσει εγκαύματα στα φύλλα.

Η Φροντίδα του Ζαμιοκούλκα (Zamioculcas zamiifolia)

Στα πλαίσια της φροντίδας του Ζαμιοκούλκα, ορισμένες εργασίες από την πλευρά της/του φίλης/ου του φυτού είναι απαραίτητες, προκειμένου αυτό να βρίσκεται στην καλύτερη δυνατή κατάσταση.

Περιλαμβάνουν πρώτα και κύρια το πότισμα, την λίπανση, την διαχείμαση και το καθάρισμα των φύλλων του φυτού, και δευτερευόντως το κλάδεμα.

Για όλα αυτά, γίνεται λόγος αμέσως παρακάτω.

Η Φροντίδα του Ζαμιοκούλκα (Zamioculcas zamiifolia)

Ο Ζαμιοκούλκας διακρίνεται και για την εξαιρετική αντοχή του στην έλλειψη νερού. Μπορεί να επιβιώσει σε συνθήκες ξηρασίας, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, μέχρι και 4 μήνες, ενώ για χρονικό διάστημα κυμαινόμενο μεταξύ 1 και 2 μηνών, μπορεί να αντεπεξέλθει την έλλειψη νερού χωρίς να παρουσιάσει κίτρινα ή νεκρωτικά φύλλα.

Βέβαια για την κανονική ανάπτυξη του φυτού, η στέρηση νερού δεν είναι η ορθή μέθοδος. Αντιστοίχως, και το συχνό πότισμα του Ζαμιοκούλκα, το οποίο μπορεί να οδηγήσει στην σήψη των ριζών και στην νέκρωση του φυτού (η υπ’ αριθμόν 1 αιτία θανάτου σε συνθήκες καλλιέργειας), δεν είναι εξίσου ορθή πρακτική.

Η ασφαλέστερη και ευνοϊκότερη τεχνική ποτίσματος του Ζαμιοκούλκα είναι η ύπαρξη ελάχιστης ή και καθόλου υγρασίας στο εδαφικό μέσο ανάπτυξης, με στεγνή εντελώς την επιφάνεια μεταξύ δυο ποτισμάτων.

Το μεσοδιάστημα εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, ωστόσο γενικά θα μπορούσε να ειπωθεί πως:

• Το καλοκαίρι τα ποτίσματα του Ζαμιοκούλκα είναι συχνότερα, ενώ τον χειμώνα αραιότερα
• Από τα τέλη της Άνοιξης μέχρι τις αρχές του Φθινοπώρου το φυτό μπορεί να ποτίζεται μια φορά την εβδομάδα – τον υπόλοιπο χρόνο ανά 15 έως 20 ημέρες
• Το πότισμα του Ζαμιοκούλκα συνιστάται να γίνεται με τέτοιον τρόπο ώστε να μην παρατηρούνται νεροκρατήματα

Είναι ευνόητο, πως οι εκάστοτε συνθήκες – ζεστός ή ψυχρός καιρός, φυτό σε γλάστρα ή στον κήπο, κλπ. – καθορίζουν ακριβέστερα την συχνότητα ποτίσματος του Ζαμιοκούλκα.

Αυτό που ίσως δεν είναι ευνόητο, είναι η εξαίρετη προσαρμογή του φυτού, στην στέρηση νερού. Δια τούτο και αμέσως πιο κάτω επιχειρείται να δοθεί μια ερμηνεία στο φαινόμενο.

Τα αίτια της μεγάλης αντοχής του Ζαμιοκούλκα στην ξηρασία θα πρέπει να αναζητηθούν στο πρόσφατο παρελθόν, και συγκεκριμένα μόλις μερικά εκατομμύρια χρόνια μετά την εξαφάνιση των δεινοσαύρων – και το πάρτι των θηλαστικών που ακολούθησε.

Τότε, κατά την διάρκεια της Νεογενούς και Τεταρτογενούς Περιόδου, η Αφρικανική χλωρίδα δοκιμάστηκε σκληρά από παρατεταμένη, μακραίωνη ξηρασία.

Η εξελικτική πίεση επιλογής που ασκήθηκε στους φυτικούς οργανισμούς του καταγωγικού τόπου του Ζαμιοκούλκα ήταν μεγάλη. Έτσι, καθώς όλα δείχνουν, οι συνθήκες εκείνης της εποχής είχαν ως εξελικτική συνέπεια την ανάπτυξη από το φυτό των κηρωδών και λαμπερών φύλλων του, των σαρκώδους υφής στελεχών του και των παχιών ριζωμάτων του.

Και τα μεν φύλλα του παρουσιάζουν πλέον εξαιρετικά βραδείς ρυθμούς διαπνοής, τα δε ριζώματα αποθηκεύουν τέτοιες ποσότητες νερού, οι οποίες είναι ικανές να στηρίξουν το φυτό για να αντεπεξέλθει πολύμηνες περιόδους ξηρασίας.

Όσο για τα θηλαστικά, το πάρτι συνεχίζεται – ερήμην δεινοσαύρων.

Η Φροντίδα του Ζαμιοκούλκα (Zamioculcas zamiifolia)

Ο Ζαμιοκούλκας διάγει βίον λιτοδίαιτο, καθώς μεγαλώνει αργά και δεν απαιτεί μεγάλες ποσότητες θρεπτικών στοιχείων. Το γεγονός αυτό όμως δεν σημαίνει, πως το φυτό πρέπει να στερηθεί της λίπανσης. Αντιθέτως εάν ο/η φίλος/η του φυτού τον θέλει ακμαίο, θα πρέπει να τον ενισχύει θρεπτικά.

Η λίπανση του Ζαμιοκούλκα ξεκινά από τα μέσα περίπου του Μαρτίου και ολοκληρώνεται κατά τα μέσα Σεπτεμβρίου. Η χορήγηση του λιπάσματος συνιστάται να πραγματοποιείται μια φορά τον μήνα.

Οποιοδήποτε ισορροπημένου τίτλου λίπασμα (πχ. 10-10-10) είναι κατάλληλο και κατά προτίμηση σε υγρή μορφή. Αμέσως δε μετά την χορήγηση του λιπάσματος θα πρέπει να ακολουθεί πότισμα.

Για τους Ζαμιοκούλκες που είναι φυτεμένοι στο έδαφος του κήπου, η προσθήκη κομπόστ (που δεν είναι ακριβώς λίπασμα), μαζί με μειωμένες ποσότητες του μηνιαίας χορήγησης υγρού λιπάσματος, έχει θαυμάσια αποτελέσματα.

Και σε αυτήν την περίπτωση, αμέσως μετά την εφαρμογή του λιπάσματος θα πρέπει να ακολουθεί το πότισμα του φυτού.

Η Φροντίδα του Ζαμιοκούλκα (Zamioculcas zamiifolia)

Για τα φυτά του Ζαμιοκούλκα που βρίσκονται σε γλάστρες στον κήπο, στο μπαλκόνι ή στην αυλή, και σε περιοχές όπου οι χειμωνιάτικες θερμοκρασίες δεν είναι κατάλληλες για την άρτια εμφάνισή των, συνιστάται να μεταφέρονται στο εσωτερικό του σπιτιού και να τυχαίνουν των ίδιων μεταχειρίσεων με εκείνα τα φυτά  του Ζαμιοκούλκα που ενδεχομένως κοσμούν ήδη χώρους της οικίας.

Εκεί θα πρέπει να επιδιώκεται να μην εκτίθενται σε θερμοκρασίες χαμηλότερες των 15 με 16 °C, προκειμένου να περάσουν τον χειμώνα δίχως ζημίες.

Βέβαια εκτός από τον έλεγχο των θερμοκρασιών, θα πρέπει ακόμα να δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στην υγρασία του εδαφικού μέσου, καθώς ναι μεν τα ποτίσματα αραιώνουν ωστόσο ευκταίο είναι να μην αφήνεται να στεγνώσει ολοκληρωτικά η ρίζα.

Με το ξεκίνημα της βλαστικής περιόδου, όσα φυτά ήρθαν από ή προορίζονται για τους εξωτερικούς χώρους μπορούν να μεταφερθούν σε αυτούς, και τόσο για ετούτα όσο και για εκείνα που θα παραμείνουν στο εσωτερικό της οικίας ξεκινά ο κύκλος φροντίδων του Ζαμιοκούλκα, όπως περιγράφτηκε – με την μέγιστη δυνατή ασάφεια – σε προηγούμενες ενότητες.

Η Φροντίδα του Ζαμιοκούλκα (Zamioculcas zamiifolia)

Το κλάδεμα ανήκει σε εκείνη την κατηγορία εργασιών για την φροντίδα του Ζαμιοκούλκα που δεν θα απασχολήσει ιδιαίτερα την/τον φίλη/ο του φυτού.

Κάποιες φορές ίσως θα χρειαστεί να αφαιρέσει από την βάση ένα στέλεχος, το οποίο είτε μεγάλωσε αρκετά, είτε διαταράσσει την ισορροπία του φυλλώματος, χαλώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την γενικότερη εμφάνιση του φυτού.

Κάποιες άλλες, ενδεχομένως να χρειαστεί να απαλλάξει το φυτό από την παρουσία κίτρινων ή ασθενικών φύλλων, που τυχόν θα παρουσιαστούν και πάλι στην βάση των στελεχών.

Κι αυτό είναι όλο και όλο.

Η Φροντίδα του Ζαμιοκούλκα (Zamioculcas zamiifolia)

Δεν χρειάζεται επιστημονική τεκμηρίωση η διαπίστωση πως κάποτε στα φύλλα του φυτού επικάθεται σκόνη. Η σκόνη στην επιφάνεια των φύλλων του Ζαμιοκούλκα, αλλά και γενικότερα των φυτών, δεν μειώνει μόνο αισθητικά την εμφάνιση των αλλά δημιουργεί και προβλήματα στην φυσιολογία των, αφού αντίστοιχα μειώνει και την φωτοσυνθετική επιφάνεια.

Για να αντιμετωπίσει αυτό το πρόβλημα ο φίλος/η του φυτού, υπάρχουν διάφοροι τρόποι τους οποίους θα αναφέρουμε λεπτομερώς λίγο πιο κάτω, αλλά και ένας-δύο που δεν συνιστάται να  μετέλθει, και τους οποίους θα αναφέρουμε εδώ.

Η χρήση γυαλιστικών φύλλου θα πρέπει να αποφεύγεται διότι είτε είναι προσωρινή λύση, είτε είναι προσωρινή και επιβλαβής αφού μπορεί να φράξει τους πόρους των φύλλων.

Για τον ίδιο λόγο δεν πρέπει να χρησιμοποιείται και το αυτοσχέδιο γυαλιστικό μαγιονέζα, είτε μόνη της είτε σε μίξη – παρά μόνον για να συνοδεύσει ή να νοστιμίσει τα φαγητά.

Άλλωστε ο Ζαμιοκούλκας έχει από την φύση του δερματώδη και γυαλιστερά φύλλα και δεν χρειάζεται τεχνητά γυαλιστικά, προκειμένου να λάμψει, αλλά μόνον καθαρισμό.

Μία μέθοδος καθαρισμού των φύλλων του Ζαμιοκούλκα είναι αυτή του χλιαρού ντους. Μπορεί να εφαρμοστεί με επιτυχία σε μικρά ή μεγάλα φυτά τα οποία βρίσκονται σε γλάστρες, οι οποίες είναι εύκολα μετακινήσιμες.

Κατ’ αυτήν την μέθοδο, τα φυτά μεταφέρονται στον νεροχύτη ή στο μπάνιο, όπου εκεί δεν γίνεται χρήση της ντουζιέρας αλλά ενός απλού ψεκαστήρα χαμηλής πίεσης ή μικρού ψεκαστηριού χειρός με προπίεση.

Η χρήση τέτοιων προδιαγραφών ψεκαστήρα έχει σημασία, διότι σε διαφορετική περίπτωση η βίαιη εκτόξευση ή η δυναμική παροχή νερού προς το φύλλωμα του φυτού θα έχει ως αποτέλεσμα το σπάσιμο, τον τραυματισμό ή την αποκοπή του φύλλου ή των φύλλων του.

Επίσης το νερό στον ψεκαστήρα πρέπει να είναι χλιαρό – ούτε ζεστό, ούτε κρύο – για να μην προκληθεί οποιασδήποτε μορφής σοκ στο φυτό, με επιπτώσεις στα φύλλα ή στο ριζικό σύστημα.

Μετά το ψέκασμα – ντους, αφήνεται ο Ζαμιοκούλκας να στεγνώσει εντελώς, και όταν συμβεί αυτό κατόπιν μπορεί να ποτιστεί, σύμφωνα με όσα έχουν λεχθεί παραπάνω για το πότισμα του φυτού.

Εάν τα φυτά του Ζαμιοκούλκα είναι μικρά, και γενικότερα εύκολα διαχειρίσιμα με το χέρι, τότε μια δεύτερη μέθοδος καθαρισμού των φύλλων, είναι με την εμβάπτιση του φυλλώματος του φυτού σε κουβά ή λεκάνη, με χλιαρό πάντοτε νερό.

Σύμφωνα με αυτήν την μέθοδο, η γλάστρα γυρίζεται ανάποδα, αφού με το άλλο χέρι συγκρατείται το εδαφικό υπόστρωμα στην θέση του, και βυθίζεται το φύλλωμα στο νερό, όπου και σπρώχνεται/ωθείται μπρος-πίσω.

Η κίνηση του φυλλώματος μπρος-πίσω γίνεται με προσοχή, με ήπιο τρόπο ώστε και εδώ να μην παρουσιαστούν προβλήματα, όπως το σπάσιμο των στελεχών του Ζαμιοκούλκα.

Κατόπιν επαναφέρεται το φυτό και αφήνεται να στεγνώσει καλά.

Συνιστάται προτού επιχειρηθεί ο καθαρισμός των φύλλων του φυτού με αυτήν την μέθοδο, να έχει προηγηθεί πότισμα, το οποίο διευκολύνει την συγκράτηση του εδαφικού υποστρώματος στην θέση του.

Φυσικά η κλασικότερη μέθοδος καθαρισμού των φύλλων, όχι μόνο του Ζαμιοκούλκα αλλά και των περισσοτέρων φυτών εσωτερικού χώρου, είναι με ένα υγρό πανί – κι υπομονή.

Αυτή η μέθοδος, η οποία μπορεί ανέτως να συνδυαστεί και με Ζεν πρακτικές, συνίσταται στο πέρασμα με το πανί καθενός ξεχωριστού φύλλου.

Πριν την χρήση του, το πανί θα πρέπει να έχει επαρκώς υγρανθεί και στυφτεί ώστε να έχει φύγει το περίσσιο νερό, και με την πρόσθεση ενδεχομένως ελάχιστου υγρού απορρυπαντικού πιάτων, να έχει γίνει κατάλληλο για τον καθαρισμό των φύλλων.

Ένα σημείο στο οποίο ευκταίο είναι να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή κατά την εφαρμογή αυτής της μεθόδου, αφορά την στήριξη του καθενός ξεχωριστού φύλλου με το ελεύθερο χέρι: ο ρόλος του είναι να αποτρέψει τυχόν ακούσιο τραυματισμό ή σχίσιμο των φύλλων του φυτού, όταν από την άλλη πλευρά πραγματοποιείται το καθάρισμά τους.

Η Φροντίδα του Ζαμιοκούλκα (Zamioculcas zamiifolia)

Όταν βασική πηγή φωτός είναι ο ήλιος και το φυτό βρίσκεται σε εσωτερικό χώρο και γλάστρα, τότε δεν πρέπει να μένει ακίνητο. Ωστόσο, και για να μην υπάρξει παρανόηση, θα ειπωθεί εδώ, πως ουδείς εννοεί ότι θα πρέπει ο φίλος/η του Ζαμιοκούλκα να τον παίρνει μαζί π.χ. για περπάτημα ή για να κάνουν ποδήλατο τρεις φορές την εβδομάδα – πράγμα εξαιρετικά ωφέλιμο για τον φίλο ή την φίλη του φυτού – αλλά κάτι άλλο:

Όπως όλα τα φυτά έτσι και ο Ζαμιοκούλκας προσανατολίζει την ανάπτυξη των υπέργειων βλαστικών μερών του ως προς την πηγή του φωτός κατευθύνοντάς τα προς αυτήν, και εν προκειμένω τον ήλιο (ηλιοτροπισμός).

Εάν το φυτό, όντας σε εσωτερικό χώρο, παραμένει ακίνητο και δεν περιστρέφεται, τότε η ανάπτυξή του θα είναι μονόπλευρη, γεγονός αρνητικό και όχι μόνο για αισθητικούς λόγους.

Συνεπώς για την υγιή και ισόρροπη ανάπτυξη αλλά και για την άρτια εμφάνισή του θα πρέπει ανά τακτά χρονικά διαστήματα να περιστρέφεται.

Η Φροντίδα του Ζαμιοκούλκα (Zamioculcas zamiifolia)

Είναι γεγονός πως ο Ζαμιοκούλκας δεν αντιμετωπίζει ιδιαίτερα προβλήματα από εχθρούς και ασθένειες. Περιστασιακά όμως μπορεί να τύχει της προσοχής ορισμένων παρασίτων, όπως είναι από τα έντομα οι αφίδες και τα κοκκοειδή, και από τα ακάρεα οι τετράνυχοι.

Τόσο τα πρώτα όσο και τα δεύτερα αντιμετωπίζονται σχετικά εύκολα είτε με ειδικά εντομοκτόνα και ακαρεοκτόνα, είτε με σπιτικά παρασκευάσματα – όταν οι πληθυσμοί των είναι μικροί.

Οι αφίδες για παράδειγμα, μπορούν να ελεγχθούν ψεκάζοντας το φυτό ή σκουπίζοντας τα φύλλα με ένα διάλυμα σαπουνιού και ζεστού νερού.

Τα κοκκοειδή αντιμετωπίζονται με καθαρό οινόπνευμα και μπατονέτα.

Όσο για τους τετράνυχους, οι οποίοι συνήθως προσβάλλουν το φυτό όταν βρίσκεται σε περιβάλλον ξηρό, εδώ χρειάζονται περισσότερο θεαματικά μέτρα:

Έπειτα από το πλύσιμο του φυτού με την ρίψη επάνω του νερού με δύναμη, ακολουθεί η όσο το δυνατόν πιο αεροστεγής έγκλεισή του μέσα σε διαφανή σακούλα, και ακολούθως η έκθεσή του σε πολύ φωτεινό μέρος.

Έπειτα από δυο-τρεις ημέρες είτε οι τετράνυχοι θα είναι νεκροί είτε θα έχουν απολαύσει ένα δροσερό μπάνιο, οπότε πλέον η χρήση ενός ακαρεοκτόνου θα είναι μονόδρομος.

Από τις ασθένειες του Ζαμιοκούλκα, σοβαρότερη είναι η σήψη των ριζών, η οποία οφείλεται σε υπερβολικό πότισμα ή αδυναμία του εδαφικού μέσου να απαλλαγεί από το πλεονάζον νερό.

Εάν πράγματι εκδηλωθεί σήψη ριζών τότε η αντιμετώπισή της είναι εξαιρετικά δύσκολη έως αδύνατη.

Η Φροντίδα του Ζαμιοκούλκα (Zamioculcas zamiifolia)

Στον παρακάτω πίνακα καταγράφονται διάφορα δυνητικά προβλήματα, τα πιθανά αίτια και η αντιμετώπισή τους στα πλαίσια της φροντίδας του Zamioculcas zamiifolia.

Η Φροντίδα του Ζαμιοκούλκα (Zamioculcas zamiifolia)

Ενότητες